ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΛΑΣΙΚΟΙ – Λέων Τολστόι

ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΛΑΣΙΚΟΙ – Λέων Τολστόι

Ο Λέων Νικολάγιεβιτς Τολστόι θεωρείται -και δικαίως- ένας από τους κορυφαίους συγγραφείς όλων των εποχών, ο άνθρωπος που επέδρασε καταλυτικά στον ευρωπαϊκό, αλλά και αμερικάνικο λογοτεχνικό ρεαλισμό, ο ουμανιστής, ο οποίος αποτέλεσε το πνευματικό σημείο αναφοράς της «αφρόκρεμας» της παγκόσμιας διανόησης του καιρού του, από τη μια, αλλά και του λαού του, από την άλλη. Ο Ρομέν Ρολάν, ο Ερνεστ Χέμινγουέι, ο Μπέρναρντ Σω, ο Ρίλκε, ο Στρίνμπεργκ, ακόμη και ο Γκάντι, είναι μερικά από τα μεγάλα ονόματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, φιλοσοφίας και πολιτικής, τα οποία δέχτηκαν την επίδραση του Ρώσου διανοητή. Τα έργα του διασκευάστηκαν πάμπολλες φορές για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, ενώ τα θεατρικά του ανεβάστηκαν και ανεβάζονται σε όλα τα θέατρα του κόσμου. Οσο για τα βιβλία του, μπορούμε να πούμε πως αποτελούν από τις λίγες, δυστυχώς, περιπτώσεις, όπου το επιχείρημα, ότι η επικής έκτασης και περιεχομένου λογοτεχνία δεν «ταιριάζει» στους σύγχρονους ρυθμούς, καταρρίπτεται. Η δε λογοτεχνική κριτική, ασχολήθηκε μαζί του ενώ ακόμη ζούσε, με σημαντικούς σταθμούς για την ανάλυση του έργου του, τα γραπτά του Γ. Β. Πλεχάνοφ και τη μελέτη του Γκόρκι του 1919.

Μεγάλος εκφραστής της εποχής του

Ο ίδιος ο Λένιν ασχολήθηκε με τον Τολστόι ήδη από το 1908, προσδίδοντάς του την πραγματική, όσο και σημαντική διάσταση του έργου του: «… οι αντιφάσεις στις απόψεις και στις θεωρίες του Τολστόι δεν είναι τυχαίες, αλλά είναι έκφραση των αντιφατικών συνθηκών που επικρατούσαν στη ρωσική ζωή το τελευταίο τρίτο του 19ου αιώνα… Ο Τολστόι είναι μεγάλος ως εκφραστής εκείνων των ιδεών και εκείνων των διαθέσεων που διαμορφώθηκαν στα εκατομμύρια της ρώσικης αγροτιάς τον καιρό του ερχομού της αστικής επανάστασης στη Ρωσία».

Παραμυθένια στιγμή παρέα με την δροσοσταλίδα

Παραμυθένια στιγμή παρέα με την δροσοσταλίδα

Πάντα όταν ανεβάζω κείμενα φίλων η χαρά μου είναι απερίγραπτη!

Ειδικά όταν πρόκειται για τις ιστορίες του Αντώνη είμαι διπλά χαρούμενη,γιατί είχα την ευλογία να τον συναντήσω μέσα στην πορεία της ζωής μου και κατέχει πλέον μία σημαντική θέση στην ψυχή μου....κατατάσσεται όπως έχω ξαναπεί στους ανθρώπους Ψυχής...!

Η δροσοσταλίδα είναι μία υπέροχη ιστορία για μικρούς και μεγάλους και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ίκαρος.

Μπορείτε να την απολαύσετε και ξεφυλλίζοντας την ακολουθώντας τον παρακάτω σύνδεσμο ή ακόμη πιο 'ζωντανά' παρακολουθώντας το βίντεο!

"Η δροσοσταλίδα περιπλανιέται στα σύννεφα, στα ποτάμια, στις λίμνες, στα λουλούδια, ψάχνοντας απάντηση στο ερώτημά της: Μήπως ξέρεις το όνομά μου;Μια τρυφερή ιστορία για μικρά και μεγάλα παιδιά."

Κείμενο:Αντώνης Δημητρακόπουλος
Εικονογράφηση: Έρση Σπαθοπούλου

Εκδόσεις Ίκαρος~2012

Αναρτήθηκε από Άμυ (Ψυχής σιωπές) στις 20:09

Σαν τρομαγμένο κουτάβι στην μέση του δρόμου

 

 

 

 

 

 

2 Votes

Σαν τρομαγμένο κουτάβι στην μέση του δρόμου, κοιτάζω με βλέμμα απόγνωσης.
Δεν υπάρχουν επιλογές.
Φοβάμαι! Κάθομαι και κοιτάζω την φωτιά.
Τα ξύλα γίνονται στάχτη -μαζί τους κι η καρδιά μου!
Κι αρχίζουν δάκρυα να κυλούν κι όλα θρηνούν απόψε.
Πέθανε -φωνάζουν- κλαίνε για την Νεράιδα – όλοι σπαράζουν.
Όλοι την θυμήθηκαν, μα είναι αργά τώρα δεν τους χρειάζεται πια.
Τώρα είναι αλλού, στα μέρη του Ουρανού, δεν τους φοβάται πια.
Δεν την κρατούσαν τα φτερά, ήταν κομμένα – της τα έκοψαν όσοι της είπαν “σ’ αγαπώ”…
Όσοι τής χάρισαν ελπίδες και τελικά την βούλιαξαν στον καημό.
Μα τώρα τους χαμογελά ειρωνικά, είναι ψηλα και δεν την φτάνουν!
Στα μαύρα είμαι ντυμένη και ψάχνω εκείνη – την μαγεμένη.
Μαγεμένη ήτανε από το παραμύθι και τώρα άλλαξε προορισμό.
Αγάπησε την λήθη.
Δεν ήσουν για εδώ μικρή ήσουν πολύ αθώα!
Σαν ένα μικρό σκυλί , στον λάκκο με τα ζώα.
Όλοι είπαν πως λυπήθηκαν μα δεν το εννοούσαν.
Όλοι σου είπαν “σ’ αγαπώ”, όμως  δεν σε αγαπούσαν!
Γι αυτό και έφυγες μακριά αρνήθηκες το ψέμα.
Δεν ήθελες μία ζωή με μπρος γκρεμό και πίσω ρέμα.
Κοίτα Νεράιδα, όλα θρηνούν και κλαίνε. Ο Ουρανός σκοτείνιασε η φύση δεν τολμάει…
Δεν λέει ότι σε έχασε! Λέει πως θα γυρίσεις…
Ο Άνεμος σκορπάει ότι βρει, δεν ξέρει τι να κάνει!
Λουλούδια όλοι σου έφεραν σου είπαν όλοι αντίο…
Και πάγωσε η ανάμνηση απ’το πολύ το κρύο.
Στο τέλος έμεινα εγώ -σε φίλησα- σου έπιασα το χέρι.
Δεν κράταγε η ζωή χαρά μα κράταγε μαχαίρι.
Και σε μαχαίρωσε στεγνά, σε σκότωσε μικρή μου…
Κι έτσι σε πήρε μακριά όπως την δύναμη μου.
Και όλα τελείωνουν τώρα εδώ, όμως χωρίς εσένα…
Πήρες μαζί σου το χαρτί και μια όμορφη πένα!
Κι εκεί γλυκιά Νεράιδα ποιήματα θα γράφεις…
Και θα τα αφιερώνεις, σε Αυτόν έστω κι αν δεν ξανά ‘ρθεις!

23-10-09

♔DƦάɱα QuƎeи ♔

Εκείνη

2 Votes

Φώτα που σβήνουν, δρόμοι ερημώνουν.
Συναισθήματα τριγυρνούν, που κάποιους θυμώνουν.
Άλλους τους θλίβουν, άλλους πονάνε, μα εμένα με κάνουν να θυμάμαι.
Τα όσα μου δίδαξαν χιλιάδες λάθη, οι φορές που υπέκυψα στα ανθρώπινα πάθη.
Τα δάκρυα εκείνα που με είχαν πεισμώσει, οι πράξεις εκείνων που με είχαν σκοτώσει.
Κοιτάζω απ’ το τζάμι και ψάχνω Εκείνη…
Το κορίτσι αυτό που γελούσε στην ζωή, που έδινε στα άψυχα ακόμα, ψυχή!
Που το αγάπαγαν όλοι και όλοι το καμαρώναν.
Μα αυτά τα ξεχάσαν όταν την μαστιγώναν.
Όταν της έμπηξαν μαχαίρια στο σώμα, όταν της έκλειναν -μην ουρλιάζει- το στόμα.
Και τώρα εκείνη να έχει κρυφτεί;
Που είναι να κάτσει δίπλα στο τζάκι, να σβήσει τα φώτα, να ανάψει κεριά.
Να αρχίσει να τραγουδάει, στίχους δυνατά, να μιλάει για κείνη, για τα όνειρα της.
Για ποιον έχει και ποιον όχι μες την καρδιά της.
Να φοράει τα μαύρα και να μοιάζουν με κίτρινα, τα ασφαλή να τα κάνει επικίνδυνα.
Να πίνει τις λύπες σαν να ήταν ουίσκι και γαλήνη ούτε στον ύπνο να μην βρίσκει.
Την λέγαμε άγγελο και μάλλον θα είναι, την είδαμε να φεύγει και ας φωνάζαμε “μείνε”.
Σε είδα να κλαις, σε είδα να γελάς, σε είδα να σπας σαν πορσελάνινη κούκλα ξεχασμένη στο ράφι, σαν ένα αγέρωχο άλογο πίσω απ’τον φράχτη.
Τώρα κάνεις το δικό σου και εγώ καμαρώνω, μου λείπεις πολύ μα δεν στο χρεώνω.
Μα μού λείπει η τρέλα, μού λείπει η χαρά σου, οι μίμησεις, τα τραγούδια , η μυρωδιά σου.
Κάτι σε σένα έχει πεθάνει και αυτό πάντα θα θρηνώ, μού λείπεις σαν  νυχτώνει μα και έτσι σ’ αγαπώ.
Το τσιγάρο τελειώνει, μόνο η στάχτη θα μείνει, και εγώ το κοιτάζω και ψάχνω Εκείνη….

03-05-10

♔DƦάɱα QuƎeи ♔. Copyright  Οι Κρυφές μου Σκέψεις® All rights reserved

Φυλακισμένη στην “ζωή”,

2 Votes

Φυλακισμένη στην “ζωή”, με όνειρα χαμένα, η απόγνωση και η θλίψη της απόψε γίναν ένα.
Κι αν προσπαθεί, κι αν σκέφτεται ποτέ δεν βρίσκει λύση και εάν τα λόγια έρχονται ‘κείνη δεν θα μιλήσει.
Θα φυγαδεύει σκέψεις και δάκρυα στο αμπάρι της αβύσσου και όταν πονά κάποιες βραδιές, απλά θα λέει “κοιμήσου”.
Και ονειρέψου πως όλα αυτά είναι απλά εφιάλτης.
Πως στην κατάσταση αυτή ποτέ δεν θα ξανάρθεις.
Πως οι άνθρωποι πλέον αγαπούν μέσα από την καρδιά τους, πως το συμφέρον δεν κοιτούν, παρά τα όνειρα τους.
Φροντίζουν και ενδιαφέρονται για το καλό των άλλων, έργο δεν είναι μόνο παιδιών είναι και των μεγάλων.
Πως λένε λόγια από καρδιάς και τα πιστεύουν κιόλας.
Πως η ζωή τους είναι έντονη σαν κόκκινο της φλόγας.
Μα ύστερα σαν θα ξυπνά θα βλέπει την αλήθεια, θα βλέπει ξανά που βρίσκεται πως ειν’ φυλακισμένη.
Στ’ άδικο τούτης της γης να ζει, καταδικασμένη.
Μα κει στο παραθύρι της να… ένα περιστέρι.
Αυτό της κάνει συντροφιά και ένα μικρό αστέρι.
Να της θυμίζει της “μικρής” να ζει για ‘κείνη μόνο, να διώχνει πλέον μακριά την θλίψη και τον Πόνο.
Γιατί κανείς δεν νοιάστηκε γι αυτήν όταν πονούσε, όταν τα βράδια κλαίγοντας μόνη της ξενυχτούσε.
Μονάχα εκείνη υπέφερε κανείς δεν το χει μάθει, τίποτα από όσα έγιναν, από όσα έχει πάθει.
Έδωσε αγάπη άπλετη και βρήκε μόνο μίσος, ίσως κακία μην είναι αυτό , να είναι ζήλια ίσως.
Μα δεν αντέχει η “μικρή” ετούτη την κατάντια.
Να ζούνε άνθρωποι στην Γη με την καρδιά τους άδεια, να θυσιάζουν στο βωμό του εγωισμού τα πάντα και να ζητούν για αντάλλαγμα της γης ‘κριβά διαμάντια.
Είν’ θλιβερό να γίνεται αυτό το νταλαβέρι, γι αυτό η μικρή πλέον μιλά μόνο σε αυτό το αστέρι.
Και έτσι θα συνεχιστεί ο κόσμος αν δεν αλλάξει.
Το να είναι συνέχεια μόνη της ποτέ δεν θα την νοιάξει.
Απ’ το να ζει με ψίχουλα αγάπης και ευσπλαχνίας, να βλέπει πως όλοι νοιάζονται για πράγματα αξίας.
Η αξία δεν είναι στα χαρτιά ούτε στα υλικά σας, υπάρχει κάτι πολύτιμο βαθιά μες την καρδιά σας.
Ίσως δεν έχει όνομα μα αυτό υπάρχει αλήθεια και όταν το βρείτε μέσα σας ζείτε τα παραμύθια.
Ευτυχισμένοι πάντοτε, με αγάπη και ευτυχία.
Βραβείο πιο πολύτιμο και από τα “λαχεία”.

 14-04-10. Copyright  Οι Κρυφές μου Σκέψεις® All rights reserved

♔DƦάɱα QuƎeи ♔

Μαλώματα με το φεγγάρι…

Μαλώματα με το φεγγάρι…

Posted on 19/01/2013 by melita

Πάντα πίστευες ότι εγώ ήμουν η πιο δυνατή από τους δυο μας.
Με άφηνες να παίρνω τις αποφάσεις και εσύ απλά ακολουθούσες, ίσως γιατί πάντα θεωρούσες ότι ήταν το καλύτερο και για τους δυο μας ή ίσως πίστευες ότι με αυτό τον τρόπο με έκανες ευτυχισμένη. Και όμως ποτέ δεν με ρώτησες αν έτσι ήμουν εγώ…ή πόσο πολύ ήθελα να παίρναμε αυτές τις αποφάσεις μαζί.
Σκέψεις , σκέψεις μέσα στο μυαλό μου , ένα κουβάρι που προσπαθεί να ξετυλιχθεί και όλο μπερδεύεται περισσότερο…
Θυμάμαι τότε , εκείνη τη βραδιά που συναντηθήκαμε σε εκείνο το πάρκο λίγο έξω από την πόλη .Φορούσες εκείνο το πουλόβερ που σου είχα κάνει δώρο στα γενέθλια σου και αυτό το μαύρο παντελόνι που σου πήγαινε τόσο πολύ. Είχες βάλει στο πρόσωπο σου αυτό το στραβό χαμόγελο που με ξετρέλαινε και σήκωσες τα φρύδια σου παιχνιδιάρικα κάνοντας μια κατεργάρικη γκριμάτσα, δείχνοντας πόσο πολύ σου άρεσε το μαύρο φόρεμα που κολλούσε αισθαντικά στο κορμί μου.
Σκέψεις…που ξεπηδάνε και εγώ κουνώ το κεφάλι μου από αντίδραση λες και μπορώ να τις διώξω , όπως τον καπνό του τσιγάρου που βγαίνει από μέσα μου.
Να ήξερες μόνο πόσες ατέλειωτες βραδιές προσπάθησα να σβήσω από το μυαλό μου εκείνη τη νύχτα. Να ξεχάσω την αγκαλιά σου που κρυμμένη εκεί μέσα ένιωθα ότι χάνομαι από όλους και από όλα και απλά ανήκω σε εσένα.
Ότι ανήκω εκεί μέσα…σε εκείνη τη λακουβίτσα ανάμεσα στον ώμο σου, που το κεφάλι μου εφάπτεται τόσο τέλεια , σαν να ήταν κομμάτι σου.
Αλήθεια σου λέω προσπάθησα πολύ να ξεχάσω τη γεύση των χειλιών σου , τη μυρωδιά του κορμιού σου , ακόμα και αυτό το στραβό χαμόγελο που τόσο λάτρευα…
αλήθεια προσπάθησα…
Γέμισε το τασάκι αποτσίγαρα και στάχτες…Στάχτες…όπως έγιναν σε μια ανόητη στιγμή  με μια λάθος κουβέντα , τα όνειρα μας…Αφήνοντας τον εγωισμό να μένει κυρίαρχος γελώντας σαρκαστικά…
Όταν μου είπες να χαράξουμε τα ονόματα μας στο παγκάκι που καθόμασταν σε είπα παιδί και άρχισα να σε πειράζω , αλλά εγώ η ίδια πρώτη πήρα το μικρό σουγιά που είχες στην τσέπη του σακακιού σου , που πάντα ήξερα ότι κουβαλάς, και ξεκίνησα να γράφω τα αρχικά μας. Και μόλις τελείωσα μου έδωσες εκείνο το φιλί που είχε γεύση από τσιγάρο και δυόσμο.
 …Κρυώνει η ψυχή μου απόψε και όλο καίω όνειρα για να ζεσταθεί. Δεν βοηθάνε βλέπεις και οι σταγόνες που κυλάνε από το πρόσωπό μου και όλο τα μουσκεύουν…
Σαν τους τρελούς μιλάω με το φεγγάρι που μπαίνει από το ανοικτό παράθυρο μου και το μαλώνω για το γεγονός ότι δεν έχει πάει ακόμα στο προσκεφάλι σου να σου ψιθυρίσει το πόσο μου έχεις λείψει.
Φοβάμαι …να ήξερες πόσο φοβάμαι εγώ η δυνατή…
Να ήξερες μόνο ότι μια δειλή είμαι …που ακόμη με στοιχειώνουν τα λόγια που δεν τόλμησα να σου πω ποτέ:
«Σε αγαπάω .Ζήσε το , που να σε πάρει ,ζήσε το και όπου μας πάει…»
Ο ήχος από το κουδούνι της πόρτας που χτυπάει με ξυπνάει απότομα από το βαθύ λήθαργο που έχω πέσει.
Σηκώνομαι νωχελικά με βαριές κινήσεις γιατί εκείνη τη στιγμή το μόνο που ήθελα ήταν να μείνω μόνη μαζί σου.
Λες τελικά το φεγγάρι να άκουσε τα μαλώματα μου;

ΜΕ ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ...

ΜΕ ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ...

Με μια ανασα...
για να προλαβω να πω οσα δεν ειπα ως τωρα...
κι αυτα που δεν ειπες κι εσυ...κι εσυ...κι εσυ που διαβαζεις ή που δεν θα διαβασεις ποτε...
ηθελα να μιλησω για τις παρενθεσεις...τις τελειες...τα θαυμαστικα...α!και για τα κομματα που ποτε δεν χρησιμοποιω...
εμενα μου αρεσουν οι 3 τελειες στο τελος καθε φρασης...γιατι αφηνουν παντα κατι ακομα που δεν λεγεται να το φανταστεις...κατι που δεν ειπωθηκε ακομα αλλα θα ειπωθει...ή που δεν θα βρεις ποτε το θαρρος...θα το αφησεις να αιωρειται γιατι θες να παιξεις...ρολους...
γιατι φοβασαι να πεις...γιατι στη ζωη σου μαθαινουν να φοβασαι να πεις...γενικα να μη λες...να κρατας για σενα...
κρατα τα για σενα και φυγε μονος ναι...αυτο μας μαθαινουν...
να μη μοιραζομαστε...
εγω μοιραζομαι τις 3 τελειες μου μαζι σου...και μαζι σου...και με σενα...στα λεω αυτα που θελω...αμα δεν στα πω θα σκασω...αλλα σου βαζω και 3 τελειες ετσι για να φανταστεις κατι ακομα που θα θελες να σου πω και δεν στο λεω...

κι υστερα δεν μιλαω αλλο...
τι αλλο να πεις οταν τα λες ολα...
σωπαινω...
σωπασε κι εσυ...
ετσι μας εχουν μαθει για να μη πληγωνομαστε...
υστερα αρχιζουν να κυκλοφορουν μεσα στο μυαλο σου οι τελειες...οχι οι 3...οι αλλες...εκεινες που βαζουμε για να δηλωσουμε ενα "τελος"...και σκεφτεσαι τα κομματα...αυτα που δειχνουν μια συνεχεια στις σκεψεις και στις πραξεις...κυριως στις πραξεις γιατι επραξες ξανα κι υστερα παλι και συνεχισες...
οπωσδηποτε θα κανεις μια σταση στα θαυμαστικα γιατι εκεινη η στιγμη αξιζε και πρεπει να την τονισεις με καποιον τροπο...κι αφου δεν μιλας και σωπαινεις γραφεις...και βαζεις το θαυμαστικο!
να...τοσο ωραιο ηταν!!!
οι παρενθεσεις ειναι περιεργη ιστορια...γιατι μεσα στην μια ιστορια πας να χωσεις αλλη μια ετσι στα γρηγορα γιατι κι αυτη πρεπει να ειπωθει...αλλα ειναι αδικημενη...αδικημενη πολυ γιατι την σπρωχνεις να χωρεσει αναμεσα σε δυο καμπυλες και κυριως οταν αυτη δεν ειναι η κυριως ιστορια...
ενω θα μπορουσε...
ενω αν δεν ηταν αυτη η παρενθεση η ιστορια δεν θα ηταν ποτε η ιδια...

γι αυτο δεν αγαπαω τα σημεια στιξης...
μονο τις 3 τελειες...

με μια ανασα στα γρηγορα να προλαβουμε να πουμε οσα δεν ειπαμε...(απο φοβο ή ντροπη)...
να... γραφωντας ξανα μετα απο καποιους μηνες συνειδητοποιω οτι τα παραμυθια αλλαξαν...
και παρεμειναν ακριβως τα ιδια...
ανεπαρκεια φιλε μου...
ανεπρακεια γαμημενη σε οτι μας περιτριγυριζει...
ανεπαρκεια να πεις την αληθεια...
ανεπαρκεια στο να ζησεις...
ανεπρακεια στο να μοιραστεις...
ανεπαρκεια στο να ακουσεις...
ανεπαρκεις...
ειμαστε ανεπαρκεις ακομα και μπροστα στον ιδιο μας τον εαυτο...
κυριως σε αυτον...γιατι εκει λεμε τα μεγαλυτερα ψεμματα...
αλλοθι μη ψαχνεις δεν υπαρχει...
τουλαχιστον οχι συγκεκριμενο κι οχι κοινο...
μη ψαχνεις γενικα τιποτα "κοινο"...
πως να στο εξηγησω πως αυτο που μου κανει εμενα εσενα σου προκαλει αηδια κι αυτο που σε φτιαχνει εσενα εγω δεν το αντεχω...;;;
πως να σου εξηγησω πως καθενας μας ειναι διαφορετικος...;πως ερχομαστε,συναντιομαστε,παιρνουμε,δινουμε και χανομαστε...;;;
να τα κομματα...
τα πουστικα κομματα παντα δινουν μια συνεχεια ασχημη...
γι αυτο δεν τα χρησιμοποιω...
ω!συγνωμη αν χρησιμοποιω βαριες και ασχημες εκφρασεις για τα λεπτεπιλεπτα σου γουστα...
για την "σεμνοτητα" που σε χαρακτηριζει...
μα αν δεν σου κανω απλα μη με διαβαζεις...μη με πλησιαζεις...μη με ενοχλεις...
μην ενοχλεις γενικα ρε παιδι μου...
αμα δεν ταιριαζεις δεν ταιριαζεις...
παρε...δωσε και φυγε...
κι αμα εισαι μαγκας...τοσο μαγκας να 'βρεις" και να "βρεθεις" μεσα στον αλλο μεινε για παντα...
μεινε και μπλεξε την ανασα σου με την ανασα του αλλου...
και γινε ενα...
αλλα να θυμασαι να εισαι και διαφορετικος...
ενα...μαζι...αλλα και διαφορετικος...
να κρατας τις ισσοροπιες...να μην κρατας καμια γαμημενη ισσοροπια...
να ζεις...να ζεις γιατι αυριο ισως να παψεις να ζεις...
και πως την εζησες την τελευταια σου μερα...;
με τελειες...;με θαυμαστικα...;με παρενθεσεις...;
πηρες μιαν ανασα να προλαβεις να πεις...;να κοιταξεις...;να δεις...;εμπλεξες την ανασα σου...;
ναι...σκεφτομαι μακαβρια...σκεφτομαι τρελα...σκεφτομαι αλλοπαρμενα...
μπορει και να μη σκεφτομαι καν...
αλλα βαζω 3 τελειες...κοιταω...βλεπω...μιλαω...και προσπαθω πολυ να μπλεξω την ανασα μου...α!και να βαλω θαυμαστικα...οσα πιο πολλα γινεται...παντα ομως μετα τις 3 τελειες...

με μιαν ανασα τελευταια για να προλαβω να πω κατι ακομα...
δεν συμπαθω την λογικη...
δεν την συμπαθησα ποτε και οσο περνουν τα χρονια και περνουν οι στιγμες...οι καταστασεις...οι ανθρωποι...(κυριως αυτοι)...να δες ποσο αδικημενη ειναι τωρα η ιστορια μεσα στην παρενθεση...απο μονη της ειναι μια τεραστια ιστορια...
λοιπον ελεγα οτι καθως περνουν ολα αυτα και ολοι αυτοι ενω εσυ...κι εσυ...βρισκεις την λογικη να διαφεντευει μεσα στη ζωη,εγω δεν βρισκω κανενα νοημα πουθενα...πουθενα που να ακολουθησα την καρδια μου δεν βγηκα χαμενη...πληγωμενη ναι αλλα χαμενη οχι...
κι αν δεν καταλαβαινεις την διαφορα λυπαμαι που στο λεω αλλα δεν εζησες...κι ουτε ζεις...
κι απο τον χαμο μεσα κερδος θα βρεις...
κι απο την πληγη θα γεννηθει χαρα...
κι απο αυτον που θα φυγει ενας καινουργιος θα 'ρθει...
ο καιρος μωρο μου...
οχι μη γελιεσαι δεν τα γιατρευει...τιποτα δεν γιατρευει...συνηθιζεις...
σ'αρεσε ε...;
μαλακια σκεφτηκες...
η συνηθεια ειναι το χειροτερο απ'ολα...
να μη συνηθιζεις...
αμα συνηθιζεις παραδινεσαι...
στον πονο...στην χαρα...στην καθημερινοτητα...στην αγαπη...
κι αμα συνηθιζεις χανεται το νοημα σε ολα αυτα...
χανεται...
κι αμα συνηθισες...χαθηκες...
γι αυτο να πονας με καρδια...να χαιρεσαι με καρδια...να αγαπας με καρδια...και οσο μπορεις...
οσο μπορεις στην καθημερινοτητα ζησε με καρδια...


Υ.Γ αυτο το παραμυθι γραφτηκε με τη νηφαλιοτητα μου εξαιρετικα αμφιλεγομενη γι'αυτο οποιαδηποτε ομοιοτητα με προσωπα και καταστασεις ειναι εξαιρετικα αληθινο...

Υ.Γ2 αν βρισκεις τον εαυτο σου μεσα σε αυτα...βαλε κι εσυ 3 τελειες...ασε τα υπολοιπα στη φαντασια κι ελα μετα να κανουμε την φαντασια πραγματικοτητα...

Υ.Γ3 "κοιτα εγω...αν μου επιτρεπεις...δεν ειμαι μονο αυτο που βλεπεις..."

Υ.Γ4 οι λεξεις...προδιδουν αλλα και διδουν...το ιδιο και οι σιωπες...

ΜΑΓΕΨΕ ΜΕ ΤΟ ΡΑΒΔΑΚΙ ΤΗΣ Η ΝΑΪΑΔΑ